Schoolreisje Angers

John Weitz

19-23 juni - Drie dagen roeien in de schroeiende zon van het heerlijke Franse land... Dus dat werd niet alleen 'ramer' maar ook een flink stuk 'joie de vivre'. Een verslag van de benjamin van het gezelschap. Club Angers Nautique Wie herinnert het zich niet. Dagen van tevoren slapeloze nachten, spanning van het regelen, snoep, koek, ondergoed……Hoe je het ook wendt of keert, hoe lang het ook geleden is, de vergelijking zal altijd blijven. Donderdagmorgen dd. 19-06-03, 5.00uur. Heerlijk rustig zo 's morgens vroeg, ontbijtje mee, spullen mee en op naar de ontmoetingsplaats in Hoogland. Best wel uniek om met negen totaal verschillende personen die je nauwelijks kent op stap te gaan voor vijf dagen naar Frankrijk, Angers, onder het motto van roei-ervaring opdoen. Verschillend in allerlei opzichten: Van installateur tot advocaat, van net geen 1.68 m. tot bijna 2 m., van maatje 38 tot behoorlijk stevig, van de lekkere jonge Neptunus tot de oudere en gekkere en alles daartussenin. Als broekie en nieuweling mocht ik mee met de toerploeg / zondagsroeiers van Hemus daar er nog een plaatsje over was in de Vito-bus. En daar gingen we, met kleine oogjes op weg om een kleine 800km te verslinden, op naar de eerste stop. Eindeloos leek het te duren tot het eerste bakkie voor ons stond. Daarna begon de “training” pas echt. Via e-mail is er contact gezocht met de roeivereniging in Angers. Na een kennismakingsgesprek kregen we de beschikking over een tweetal boten, een gladde 4x ongestuurd en een C4 gestuurd. Naast de 4 ongestuurd die vrij nieuw was bleek de 4 gestuurd van het type “gebruikt en hopelijk nog bruikbaar” te zijn. Een goede tip voor een volgend jaar om in ieder geval sjorbandjes voor de voeten mee te nemen. De roeivereniging zelf leek hoofdzakelijk te draaien op een stel fanatiekelingen in de leeftijd van 13 tot 18 jaar. Prachtig in tenue, pet op, goed getraind uiterlijk (wat ook mag op die leeftijd) en zeer goed roeiend. We staken er een klein beetje bij af met ons bonte gezelschap, zowel uit lichamelijk als materieel oogpunt. Deze roeivereniging bleek met name gericht te zijn op wedstrijdroeien. Zo werden er bijvoorbeeld video-opnamen gemaakt vanuit een volgboot die later in de kantine afgedraaid werden. Misschien een goed idee voor Hemus, in ieder geval heel leerzaam. De Maine bij de club Angers, stad van 200.000 inwoners met 50.000 studenten, tussen Nantes en Tours in het Loiredal. Prachtig gebied met glooiend landschap en mooi vaarwater. Volgens de roeivereniging van de stad “Angers Nautique”, bestuurd door studenten, het beste roeiwater van Frankrijk. We spreken over de “La Maine”, een rivier met op dit moment van het jaar licht stromend water die uitmond in “La Loire”. Vanuit Angers kun je prima dagtochten maken stroomopwaarts, waar de Maine zich vertakt in de “La Sarthe” en “La Mayenne”. Rustig vaarwater, veel groen met wisselende walkanten, door kleine boerendorpjes waar prima een tussenstop kan worden gehouden. Tja, met 25 tot 30 graden kan er ook weinig misgaan. Af en toe een dag gekleed tegen de zon alsof het winter is, dit als kleine kanttekening, mag de pret niet drukken. Over de doelstelling van deze trip wilde men niet spreken, hoewel we er toch over uit waren dat er op zijn minst iedere dag geroeid moest worden - voor de meesten dan althans. Logisch gezien de vele mogelijkheden die de stad te bieden had. Uitdagende terrasjes, lekkere eettentjes, rommelmarkten, een muziekfestival met allemaal jeugdbands die willekeurig in het centrum hun plaats konden claimen en nog eens terrasjes. Genoeg afleiding om het roeien te kunnen vergeten en het schoolreisgevoel een plekkie te geven. Als nieuweling heb ik me dan ook prima vermaakt. Naast een drietal tochten variërend van 16 tot 30 km waar ik me veel heb laten leiden door de ervaren roeiers in het gezelschap en waar dan ook de nodige lering uit getrokken is, heb ik heerlijk kunnen genieten op de achtergrond, lekker de kat uit de boom kijkend om af en toe op de voorgrond te kunnen treden. Mijn mogelijkheden in het Frans zijn ietwat beperkt tot handen- en voetenwerk dus bleef er ook weinig anders over. Als vervolgens na drie dagen blijkt dat je binnen de groep bepaalde personen geheel verkeerd ingeschat hebt, ben je weer terug bij af en zul je je moeten beramen op snode plannen voor een koekje van eigen deeg. Weer een roei-ervaring rijker zullen we maar denken. Op de Mayenne Desondanks is deze trip zeker de moeite waard geweest en vandaar ook de complimenten voor de regelneven en -nichten die ervoor gezorgd hebben dat dit uitje een hele andere kant van Hemus en zijn mogelijkheden heeft laten zien. Roeien is nog geen roeien zullen we maar zeggen en voor diegenen die geïnteresseerd zijn in meer dan roeien op de Eem, absoluut een aanrader om eens wat info op te doen bij de toertochten die door Hemus georganiseerd worden. Ook op de Hemus-site is de nodige informatie te vinden. Heren en dames toerroeiers, allen nogmaals bedankt voor de gastvrijheid en de gezellige dagen. Groet, een van de negen; ’t broekie.   de twee chauffeurs