Wat ik wil in 2003

Feike Tibben

Vorig jaar heb ik het op de voorjaars ALV genoemd, we zijn een jonge vereniging met groeistuipen en tumult. Diverse malen hebben we als bestuur opgeroepen om het tumult binnen de perken te houden. Op de laatste ALV, die van 12 december, is een grens overschreden. De sfeer was grimmig, agressief en ging veel te veel over de vorm en nagenoeg niet over inhoud. Dat er, op de begroting na, geen enkel punt is aangenomen steekt mij en de andere leden van het bestuur. Toen wij kort na de ALV bijeenkwamen was één ding duidelijk: Het bestuur wil een vergadering als deze niet meer.

Ook bij veel leden leefde overigens ditzelfde gevoel. Ook bij jullie zijn er veel die vinden dat het anders moet. De verwijdering tussen bestuur en leden en tussen – groepen - leden onderling leidt er toe dat steeds meer (actieve) leden zich teleurgesteld terugtrekken.

Het bestuur wordt steeds zwaarder belast en vrijwilligers zijn steeds moeilijker te vinden.

Als bestuur gaan we daarom op zoek naar een andere wijze van besturen. Als eerste stap daarin gaan we de ALV’s op een andere manier houden.

Maar de problematiek is breder. Als we op deze manier doorgaan dreigen verenigingen binnen de vereniging te ontstaan. Deze beweging dat leden elkaar niet zien en bovendien gaan beschouwen als concurrenten vind ik onnodig en onwenselijk. We doen onszelf daarmee tekort.

Hemus is een club met goede vooruitzichten, er wordt hard gewerkt aan de kwaliteit van roeien en van de boten en faciliteiten en huisvesting staat hoog op de agenda. Maar tegelijkertijd moeten we constateren dat we nog geen stabiele club zijn, we kunnen niet bogen op tientallen of meer dan honderd jaar geschiedenis. We hebben geen vloot die altijd voor elk wat wils biedt. We hebben geen Villa waar je na het roeien lang blijft hangen. Dat betekent dat een natuurlijke verenigingsplek ontbreekt. Te mopperen valt er altijd wat, maar veel er van is wat mij betreft te gemakkelijk. We zijn geen Tromp, Willem III, Spaarne of Hunze. We zijn een puber met stuipen, onwennig en onbekend.

We zijn niet meer die vriendenclub van 10 jaar geleden, we zijn geen vereniging van oud-wedstrijdroeiers, we zijn niet alleen een ouderen-sportvereniging, we zijn geen jeugdvereniging, ook geen echte wedstrijdvereniging: we zijn het allemaal en allemaal een beetje.

We zijn Hemus: een brede burgerroeivereniging. Met een vaste midweekgroep, een stabiele en actieve recreatiegroep, een groeiende jeugdgroep, en een ambitieuze wedstrijdgroep.

Wat ons bindt is simpel: we roeien allemaal graag in boten.

Die liefhebberij delen we, maar we zijn pas echt één vereniging, één Hemus, als we sámen een vereniging wíllen zijn, als samen bereid zijn wensen en ambities van anderen te zien, te waarderen en compromissen te sluiten.

Het klinkt zo makkelijk en het is zo lastig. Laten er gewoon mee beginnen, laten we mijn nieuwjaarswens invullen: gewoon doen.